Hele fijne dagen gewenst!

 

Voor Iris en Igor was Veenhuizen een klein feestje

foto: hardlopenmettolli

Iris Bouman heeft zaterdag 17 december jl. mee gedaan aan de Veenhuizen cross. Naast de reguliere lopers konden zich ook canicrossers inschrijven. Als je met zoveel liefde voor je hond altijd samen bent en ook nog een 'feestje' in Veenhuizen hebt dan heb je eigenlijk wel een bijzonder (canicross) podium verdiend. Hier haar verhaal.

VEENHUIZEN

Het is bar en boos met het weer. Hagel en regen kletteren tegen de ramen en beuken op het schuurdak. Het liefst zouden we ons omdraaien en aan een winterslaap beginnen. Toch gooien we het dekbed van ons af en trekken de sportkleren aan. We gaan naar Veenhuizen en doen mee aan de wintercross. Er is iets nieuws bij deze loop gekomen. Een canicross! De lopende lezer weet waarschijnlijk wel dat een canicross en hardloopwedstrijd is voor baas en hond. Hondje en ik liepen in het verleden vaak een canicross in België. Nu is dit fenomeen ook tot in de Noordelijke Nederlanden doorgedrongen. Hondje en ik maken er geen wedstrijd van. Wij hobbelen mee voor de gezelligheid. Hondje heeft geen wedstrijdmentaliteit. Daar heb ik me bij neergelegd. Egbert kan aan de gewone cross mee doen. Zo hebben we elk wat wils.

Op het parkeerterrein word ik begroet door Barry. Met hem heb ik mailcontact gehad over de canicross. Hij is blij met mijn deelname. We praten wat over het canicrossen. Ondertussen zijn er nog wat honden gearriveerd. Het is een gezellige toestand met veel geblafwaf. Hondje kijkt bedenkelijk. Zij ziet de bui al hangen. We gaan daarom snel naar binnen om in te schrijven. De vier vrienden zitten al aan de koffie. Jan Kooistra is er ook. We zijn niet gewend dat hij hier is. Daar heeft hij zo zijn redenen voor. Die bespreekt uit uitvoerig. Wij zijn het met hem eens. Natuurlijk zijn wij het eens met hem. Ook al zouden we het oneens zijn. Echte vrienden steunen elkaar door dik en dun. Laten elkaar niet meteen in de steek als er een scheet dwars zit. Wij leven met Jan mee. Jan zou Jan niet zijn als hij niet wat voor een ander doen kan. Hij leent vandaag zijn marathonklok uit aan ‘Rood-Zwart’ omdat zij er zelf geen hebben. De lopers en de organisatie zijn hem dankbaar voor dit gebaar. Anneke en Piet worden in het zonnetje gezet. Piet loopt hier voor de vijfenzeventigste keer! Hij wordt geëerd met een rood-zwart shirt en een prachtig boeket. Na deze huldiging gaan de lopers van start.

Wij canicrossers mogen vijf minuten na hen starten. Hondje en ik starten als tweede koppel. Na dertig seconden start het derde koppel. Wij worden al snel ingehaald door dat derde koppel. Ik kijk er niet van op. Hondje en ik zijn dat gewend en maken ons niet druk. We zijn nog maar net in het bos en Hondje voelt aan haar water dat ze moet. Ze gaat er rustig voor zitten. Ik wacht geduldig. We lopen ruim honderd meter en Hondje moet een poep. Ook daar neemt ze de tijd voor. Ondertussen zijn alle lopers en canicrossers uit het zicht verdwenen. Gelukkig weet ik dat we voorlopig rechtdoor moeten lopen. En zo ploeteren we door de plassen dat het spat. Het is tenslotte een cross. De zon is gaan schijnen. En dat is leuk voor TV Drenthe die van het hele canicrossgebeuren een avondvullend programma gaat maken. Aan het eind van de weg staan ze nog op Hondje en mij te wachten. TV Drenthe heeft genoeg filmmateriaal van ons. Ze kunnen knippen en plakken dat het een lieve lust is. Door een parcourswachter worden we met een kluitje de modder ingestuurd. Ik zak er tot mijn enkels in. Hondje maakt bokkensprongen om haar poten zo min mogelijk vies te maken. Er is bijna geen ontkomen aan. Ondertussen worden we al ingehaald door de tien kilometer crossers. Dat geeft Hondje een stimulans. Drie grote passen sleurt zij mij voort. Dan is het weer gedaan en hobbelen we verder. Aan de kant van een pad worden we enthousiast toegejuicht. Daar waar we het hoekje om gaan staan Jan en alleman. Een fotograaf schiet mooie plaatjes van ons. Dan is het niet ver meer. Nog een drassig graspad over. Een bocht en het bruggetje waar Toli nog een actiefoto van ons maakt. We steken de weg over. De parcourswachters houden het verkeer tegen. Dan horen we de speakster. Zij ziet ons aankomen. De tijd die we gelopen hebben vindt zij prachtig. Hondje en ik vinden het best. Hennie en Gea prijzen Hondje om haar prestatie. Van Gea krijgt ze als beloning een broodje. Dat gaat er in als koek. Van de organisatie krijgt Hondje nog een vergassingszak met dingen die honden lekker vinden. Dan mag Hondje op haar lauweren rusten. Ze slaakt een zucht van verlichting. Snel is ze in dromenland. Droomt ze van zon en zee en lekker luieren.

Iris Bouman-Hoogerdijk.

Hilversum hekkensluiter canicross seizoen

Dit jaar zijn er diverse crossen georganiseerd geweest door verschillende organisaties. Hilversum was wederom dit jaar de hekkensluiter in Nederland. Opvallend hierbij is dat binnen het canicross landschap zich een kern bevindt van bevleugelde canicrossers. In hun kielzog vele lopers die of hun debuut maken of zich ook proberen te meten met de 'gevestigde' orde van canicrossers. 

Marion Hendrix een nieuw gezicht in Hilversum

Het is altijd spannend hoe zich dit tijdens zo'n wedstrijd ontwikkeld. Niets is kwetsbaarder dan baas en of hond. Dat liet ook de Hilversumse canicross zien, georganiseerd door kynologenclub Gooi en Eemland in samenwerking met Canicross Nederland. Was het vorig jaar sneeuw, dit jaar wat troostelozer en hufteriger vanwege de regen die – gelukkig- ten tijden van de wedstrijd het af liet weten. 

Minutieus bodemonderzoek

Het gevolg vooraf was dat iedereen zich ging warmen in de gezellige kantine van de kynologenclub waar de koffie rijkelijk stroomde om de lopers warm te houden. Wat weer tot gevolg had dat binnenkomers met hun honden voor meer opwinding onderling tussen de honden zorgde en maakte dat er zo nu en dan een kakofonie aan geblaf ontstond. De dierenartscontrole maakte hier gauw een einde aan. Op snelle wijze kwamen de honden door de controle en zag je menig team zich gaan verkleden of om het parcours te beoordelen. Valerie Torenstra en Henk van Dijk bewonderden vol trots hun magnetische stickers die zij hadden besteld bij Canicross West-Friesland. Deze dyhards van het canicrossen dragen hun liefde voor de canicross weer eens op een andere manier uit. En volgens Valerie blijft het daar niet bij! Er broeit al weer iets groters bij haar...

De organisatoren van Zundert, Bovenkarspel en Breda druk in gesprek

Naast bekende ook volgens Canicross Nederland veel “nieuwe” die zich binnen de gelederen hebben begeven. En dat is merkbaar. Het afgelopen jaar hebben de hoeveelheid wedstrijden er toe bijgedragen dat steeds meer mensen van het fenomeen canicrossen hebben gehoord. Dat daar ook debutanten onder zitten bewees ook de Silvester canicross. En daar doen we het ook grotendeels voor! 

Het canicross landschap bestaat momenteel uit verschillende organisaties die zich met ziel en zaligheid inzetten om het canicrossen op de kaart te zetten. Wat in 2004 in Bovenkarspel begon als een plaatselijk 'nieuwtje' is zich inmiddels als een olievlek over Nederland aan het verspreiden. Kynologenclub Gooi en Eemland doet haar uiterste best om hierin een bijdrage te leveren door maar liefst 2 x per jaar een cross te organiseren. Werd Jeffrey Vork vorig jaar ( 2300 m) nog op de hielen gezeten door Wilfried Verhagen met een verschil van maar 4 seconden nu alle mede deelnemers ver achterlatend met een verschil van 3 min.In de klasse Run veteranen heeft Fred Hazeleger serieuze concurrentie gekregen van Egon Vermeulen en Richard Tiemeijer. De 2 laatste hebben sinds kort geproefd van het canicrossen en hebben klaarblijkelijk de smaak goed te pakken. Met snelheden van meer dan 18 km/pu kun je stellen dat we hier met toppers te maken hebben. Maar ook bij de dames is het niet stil. Carlien Harms heeft nog maar net 2 crossen gelopen afgelopen jaar en rent 'even' in Borken ( wereldkampioenschappen canicross) een tweede plaats om vervolgens in Hilversum de 2300 m. in 18.44 te lopen. Aan(Storm)mende talenten Maaike en Anouk Remijnse moeten we ook in de gaten houden. Zij hebben ongetwijfeld de genen van pa meegekregen. Deze zusjes van 14 resp. 12 jaar oud zijn goed voor een 1ste en 2de plaats bij de Run junioren. Hun vader had het geluk die dag minder mee. Hij is gestrand op de 5000 meter en niet aangekomen bij de finish. De familie Remijnse is 'besmet' geraakt en het is dankzij Renata dat vele canicrossers leuke fotoos van zichzelf hebben. 

Canicross 'Hof' fotografe Renata

Renata schiet belangeloos al vele malen foto's op diverse wedstrijden. Dit keer vele lopers besmuikt met prut en soms helemaal afgepeigerd. Maar als je dan in het zicht van de finish applaus krijgt van alle omstandigers dan ben je dat weer gauw vergeten. Het familielid van Pieter-Jan Griep vroeg zich ten vele malen af waar hij bleef. Was hij op de 5000 meter als een duivel binnengekomen ( uiteindelijk 1ste plaats!) op de 2300 meter liep hij in ganzenpas de finish binnen. Wat is hier gebeurt? Het kan dus verkeren!! Voor veel lopers is het uitlopen en een persoonlijke tijd neerzetten al genot opzich en dat was tijdens deze Silvester canicross ook bij veel lopers zichtbaar. 'Powerdogs' familieclub uit Nijmegen is zo'n club. 

Powerdogs uit Nijmegen

Je kunt hen met hun staffordshire's niet missen. Hun fel gekleurde gifgroene T-shirts maakt hen heel herkenbaar. Zij lopen voor hun plezier en die sfeer zette zich voort in de kantine van de kynologenclub waar het voor de organisatie best lastig was om boven het gezellige geroezemoes uit te komen om de uitslag bekend te maken. Verrassend voor West-Friesland was de uitslag van Iris Boots en Rona van Hoorn. Deze 2 trainen reeds lange tijd elke donderdag. Zij waren die dag 1ste (20.59 min) respectievelijk 3de (22.28) op de 5000 meter cross senioren. 

Iris Boots en Rona van Hoorn. Nr. 1 en 3 5000m senioren

Meiden wij zijn trots op jullie! Na afloop van de uitslag sprak Bianca Koolen de aanwezigen toe dat canicross Nederland in het nieuwe jaar een officiële vereniging gaat worden. Het crossen in Nederland weer een stapje verder.....? De eerst volgende cross wordt op 4 februari in Breda gehouden. Organisator is John van Zundert. Hij is tevens verantwoordelijk voor de 'Triple A' canicross op 6 mei in Breda. Daar wordt, naar hij hoopt, flink uitgepakt met een internationale deelname van canicrossers. Dus mocht je nog geen voornemens hebben voor 2012 dan bij deze!!