 |
| foto: hardlopenmettolli |
Iris Bouman heeft zaterdag 17 december jl. mee gedaan aan de Veenhuizen cross. Naast de reguliere lopers konden zich ook canicrossers inschrijven. Als je met zoveel liefde voor je hond altijd samen bent en ook nog een 'feestje' in Veenhuizen hebt dan heb je eigenlijk wel een bijzonder (canicross) podium verdiend. Hier haar verhaal.
VEENHUIZEN
Het is bar
en boos met het weer. Hagel en regen kletteren tegen de ramen en
beuken op het schuurdak. Het liefst zouden we ons omdraaien en aan
een winterslaap beginnen. Toch gooien we het dekbed van ons af en
trekken de sportkleren aan. We gaan naar Veenhuizen en doen mee aan
de wintercross. Er is iets nieuws bij deze loop gekomen. Een
canicross! De lopende lezer weet waarschijnlijk wel dat een canicross
en hardloopwedstrijd is voor baas en hond. Hondje en ik liepen in het
verleden vaak een canicross in België. Nu is dit fenomeen ook tot in
de Noordelijke Nederlanden doorgedrongen. Hondje en ik maken er geen
wedstrijd van. Wij hobbelen mee voor de gezelligheid. Hondje heeft
geen wedstrijdmentaliteit. Daar heb ik me bij neergelegd. Egbert kan
aan de gewone cross mee doen. Zo hebben we elk wat wils.
Op het
parkeerterrein word ik begroet door Barry. Met hem heb ik mailcontact
gehad over de canicross. Hij is blij met mijn deelname. We praten wat
over het canicrossen. Ondertussen zijn er nog wat honden gearriveerd.
Het is een gezellige toestand met veel geblafwaf. Hondje kijkt
bedenkelijk. Zij ziet de bui al hangen. We gaan daarom snel naar
binnen om in te schrijven. De vier vrienden zitten al aan de koffie.
Jan Kooistra is er ook. We zijn niet gewend dat hij hier is. Daar
heeft hij zo zijn redenen voor. Die bespreekt uit uitvoerig. Wij zijn
het met hem eens. Natuurlijk zijn wij het eens met hem. Ook al zouden
we het oneens zijn. Echte vrienden steunen elkaar door dik en dun.
Laten elkaar niet meteen in de steek als er een scheet dwars zit. Wij
leven met Jan mee. Jan zou Jan niet zijn als hij niet wat voor een
ander doen kan. Hij leent vandaag zijn marathonklok uit aan
‘Rood-Zwart’ omdat zij er zelf geen hebben. De lopers en de
organisatie zijn hem dankbaar voor dit gebaar. Anneke en Piet worden
in het zonnetje gezet. Piet loopt hier voor de vijfenzeventigste
keer! Hij wordt geëerd met een rood-zwart shirt en een prachtig
boeket. Na deze huldiging gaan de lopers van start.
Wij
canicrossers mogen vijf minuten na hen starten. Hondje en ik starten
als tweede koppel. Na dertig seconden start het derde koppel. Wij
worden al snel ingehaald door dat derde koppel. Ik kijk er niet van
op. Hondje en ik zijn dat gewend en maken ons niet druk. We zijn nog
maar net in het bos en Hondje voelt aan haar water dat ze moet. Ze
gaat er rustig voor zitten. Ik wacht geduldig. We lopen ruim honderd
meter en Hondje moet een poep. Ook daar neemt ze de tijd voor.
Ondertussen zijn alle lopers en canicrossers uit het zicht verdwenen.
Gelukkig weet ik dat we voorlopig rechtdoor moeten lopen. En zo
ploeteren we door de plassen dat het spat. Het is tenslotte een
cross. De zon is gaan schijnen. En dat is leuk voor TV Drenthe die
van het hele canicrossgebeuren een avondvullend programma gaat maken.
Aan het eind van de weg staan ze nog op Hondje en mij te wachten. TV
Drenthe heeft genoeg filmmateriaal van ons. Ze kunnen knippen en
plakken dat het een lieve lust is. Door een parcourswachter worden we
met een kluitje de modder ingestuurd. Ik zak er tot mijn enkels in.
Hondje maakt bokkensprongen om haar poten zo min mogelijk vies te
maken. Er is bijna geen ontkomen aan. Ondertussen worden we al
ingehaald door de tien kilometer crossers. Dat geeft Hondje een
stimulans. Drie grote passen sleurt zij mij voort. Dan is het weer
gedaan en hobbelen we verder. Aan de kant van een pad worden we
enthousiast toegejuicht. Daar waar we het hoekje om gaan staan Jan en
alleman. Een fotograaf schiet mooie plaatjes van ons. Dan is het niet
ver meer. Nog een drassig graspad over. Een bocht en het bruggetje
waar Toli nog een actiefoto van ons maakt. We steken de weg over. De
parcourswachters houden het verkeer tegen. Dan horen we de speakster.
Zij ziet ons aankomen. De tijd die we gelopen hebben vindt zij
prachtig. Hondje en ik vinden het best. Hennie en Gea prijzen Hondje
om haar prestatie. Van Gea krijgt ze als beloning een broodje. Dat
gaat er in als koek. Van de organisatie krijgt Hondje nog een
vergassingszak met dingen die honden lekker vinden. Dan mag Hondje op
haar lauweren rusten. Ze slaakt een zucht van verlichting. Snel is ze
in dromenland. Droomt ze van zon en zee en lekker luieren.
Iris
Bouman-Hoogerdijk.
